Herfstkleuren, heide, bank, een ode aan

Mooie kleuren van de herfst… een Ode aan…

De maand september is niet de beste periode van het jaar voor mij, eigenlijk is het de meest emotionele periode. Ik ga hier maar eens iets over schrijven. Een ode aan jou en de mooie kleuren van de herfst… Dat klinkt misschien enigszins beladen en is het meer iets van mezelf.

foto Erich

Ik hoor het de arts in het AvL nog zeggen: “Misschien krijg je de mooie kleuren van de herfst nog te zien”… Dat was het dan, na 2,5 jaar ziek te zijn geweest en alle mogelijke behandelingen te hebben ondergaan.

Van alle bezoekers die afscheid kwamen nemen, dreunt het klapperende tuinhekje nog steeds na.

“Hoeveel jaar geleden is het nu?” Dat is de meest gestelde vraag als het over jou gaat. Mijn “tijd” heeft hier weinig mee te maken, het zit van binnen en met de jaren is mijn gevoel voor jou niet verstreken.

Met al die plannen die niet verwezenlijkt konden worden zou mijn leven er heel anders uitgezien hebben. Ja, ik heb de draad weer opgepakt en mijn dagen zijn gevuld. Ik ontmoet fijne, lieve en vervelende mensen. Heb fijne, mooie en akelige momenten en ik mag en kan een bijdrage leveren aan de community waarin ik leef, maar toch… Het verdriet en het gemis is niet weg te beredeneren en dat hoeft misschien ook niet.

Het kost me moeite om momenten terug te kijken op foto’s. De foto die in de kamer hangt is een stukje van mezelf geworden. Sommige mensen praten tegen foto’s of bij een graf. Dat lukt me niet, maar ik had nog zoveel met je willen delen. Daarom staat jouw naam voor eeuwig in mijn bedrijfsnaam: BloemErich. Een ode aan… Mij aangereikt door nichtje Jet. Hoe bijzonder!

hond Joy, bloemstuk
Joy helpt bij het maken van een bloemstuk

Koesteren… Ode aan…

Mooie tijden hebben we met elkaar beleefd. Iedere herinnering koester ik, zoals je 60ste verjaardag waar als complete verassing de hele familie bij aanwezig was, de mooie reizen die we samen hebben gemaakt, onze eerste ontmoeting tijdens ons werk in Portugal, de logeerpartijtjes van neefjes en nichtjes, je eerste kleinkind, de familiegebeurtenissen, de verbouwing van “ons huis”, eindelijk in Laren, met telkens weer een huis vol familie en mee-eters… Ten huwelijk gevraagd worden op mn 50ste geboortedag en trouwen op dezelfde dag als je ouders; op 11/11 om 11.11 uur. Die momenten blijf ik koesteren en zijn onuitwisbaar.

Erich, lieverd… Ik mis je…

Hart van bloemen
Hart voor Erich

Een reactie plaatsen